Brazilië deel 1

18-02-2026 t/m 28-02-2026

Het heeft ruim 30 uur geduurd om een verklaring van de douane te krijgen dat Waggel met ons mee Brazilië in mag! Het officiële papier moet nog per mail gaan komen. Blijkbaar werkt carnaval hier nog lang door…. Niet echt een vlot begin van de volgende etappe dus. Het is al laat als we wegrijden bij de grens. Gelukkig zit er 25km verderop een restaurant waar je met de camper kunt overnachten. Nog even goed uitrusten en lekker eten voor we aan het volgende stuk beginnen. Deze weg, de BR-156, is berucht. Hij is bezaaid met gaten en het onverharde stuk van 110km, kost veel tijd. Het is minder slecht dan de route in Guyana maar het is erg opletten. De regens van de laatste tijd hebben diepe geulen uitgespoeld op de hellingen. Diverse dalen zijn veranderd in riviertjes en de modderpoelen kunnen voor verassingen zorgen. En ook als wij er rijden, regent het op vrijwel het hele stuk. We zijn, na bijna 6 uur hobbelen, blij dat het stuk achter de rug is. Hierna is het asfalt in diverse condities. Na twee dagen arriveren we in Macapá. We nemen een kijkje in het historisch centrum en lopen langs een gracht. We bezoeken een overdekte markt en bewonderen een fort langs de rivier. Hier in het centrum, in een winkel die kunstbloemen verkoopt, regelen we de ferry naar Belém. Wachtend op de ferry vermaken we ons bij een stadspark op de evenaar met metershoge dieren uit de Amazone. ’s Avonds gaat het park pas echt leven. De foodtrucks gaan open en gezinnetjes komen er rolschaatsen en fietsen. De ferry vertrekt zo’n 20km ten zuiden van Macapá, in het plaatsje Santana. We melden ons vroeg in de ochtend maar worden pas als één van de laatste aan boord gelaten. Dat was een avontuur op zich. De ferry ligt aan een drijvende steiger die nogal beweegt onder het gewicht van Waggel. Daarbij moesten we de ferry via de zijkant oprijden. Het was best krap en door het verplaatsen van het gewicht van Waggel van de steiger naar de ferry, gingen beide flink schommelen. Het was maar goed dat Waggel veel bodemvrijheid heeft. Met een aantal keren steken om een uitsteeksel aan het plafond te ontwijken, staan we onderdeks midden in de ferry. Het was een hoop geschreeuw en tegenstrijdige aanwijzingen van verschillende kanten. Daarna is het tijd om de Ana Beatrice XIII te gaan verkennen. Een traditioneel Amazone schip. Boven het autodek zijn nog 3 dekken. Er zijn een paar privé hutten maar de meeste passagiers en bemanningsleden slapen in een open ruimte die gevuld zijn met 3 rijen bontgekleurde, hangmatten.

Op het bovenste dek is een soort snackbarachtig winkeltje waar wat te koop is. Een uurtje later dan gepland vertrekken we voor de tocht van 500km om de Amazone over te steken. We hebben volop genoten. Op sommige stukken is de rivier tientallen kilometers breed en dan gaat de route weer door hele smalle doorgangen. Papagaaien vliegen over en om ons heen voornamelijk dicht regenwoud. Natuurlijk komen we langs bewoonde stukken. Dorpjes of groepjes huizen aan de oever. Met kano’s wordt er gevist en zo af en toe varen we wat langzaam om nog wat lading aan boord te nemen. Voornamelijk manden met açai bessen die vanaf kleine bootjes, al varend, worden overgeladen. Het is geen moment saai onderweg. Zelfs niet als het regent. We kunnen ons terugtrekken in Waggel voor een hapje eten en de luxe van ons eigen bed. Als we ’s morgens opstaan varen we over een breed stuk van de Amazone. Het is hier blijkbaar diep aangezien er om ons heen, nogal grote zeeschepen varen. Er staat veel wind en de golven laten de ferry flink bewegen. Het laatste van de route gaat tussen eilanden door. Het vaarwater is daar smal en het regenwoud houdt de wind tegen. Dat scheelt veel!

En dan, na 28 uur varen,  zien we ineens de skyline van Belém in de verte. De hoge witte torenflats zijn een groot contrast met de groene omgeving. En Belém is een erg grote stad met alle hectiek die daarbij komt kijken. De ferry legt bij weer zo’n drijvende steiger aan. Het enige verschil is dat we er nu recht achteruit vanaf kunnen rijden. Alleen is de rijplaat veel te smal waardoor het rechtervoorwiel eraf glijdt en zeker 50cm naar beneden klapt. Gelukkig ook nu geen schade. En dan is het 300 meter door een mensenmassa, achteruit naar de weg rijden. Chaos dus! Maar we zijn de Amazone overgestoken! De ferry aanlegsteiger ligt in een wat verlopen, zuidelijk deel van de stad met vele smalle straten. Het is er een drukte van belang. We rijden richting het historisch centrum van de stad om te overnachten bij het oude theater. Maar de stad echter is bomvol gestrest verkeer en er wordt overal dubbel geparkeerd. Met de vele verbodsborden erbij, werkt dit nogal op onze zenuwen. Als de uitgekozen parkeerplaats ook overvol blijkt te zijn, zoeken we de snelste weg de stad uit. Dat koste ons nog ruim een uur! Uiteindelijk belanden we op een parkeerterrein van een groot tankstation met diverse voorzieningen zoals een restaurant, douches en wasmachines. Op 100 meter afstand een busstation met een directe verbinding naar het centrum. Een ideale manier dus om de Ver-O-Paso markt te bezoeken. Er zijn verschillende gedeeltes zoals voor vlees, vis, groenten en kleding maar ook eettentjes en souvenirs. Het is er gezellig druk en helemaal als iedereen naar binnen vlucht als het stevig begint te regenen. We nemen nog een kijkje bij de visserijhaven waarlangs bontgekleurde klassieke panden staan te wachten op een opknapbeurt. Het is niet de beste wijk met veel daklozen en zwaarbewapende, nadrukkelijk aanwezige, politie. Naast de markthallen zijn de mooi opgeknapte havengebouwen waar nu vooral horeca is gevestigd. We lopen langs het, helaas gesloten, Amazone museum en het theater, wat onder renovatie bleek te zijn. Nat geregend laten we ons door een Uber terugbrengen naar Waggel.