Suriname

19-01-2026 t/m 04-02-2026

Om maar met de deur in huis te vallen: de hoogtepunten van Suriname zijn de mensen, het eten en de taal! Het is hier heerlijk! We komen met de ferry aan in South Drain en rijden over dijkweggetjes door een gebied met de naam Westelijke Polders richting Nieuw Nickerie. Eén en al groen en vrijwel geen verkeer. Wat een verschil met Guyana! Voor de plaats Nieuw Nickerie vragen we bij een tankstation voor een overnachtingsplekje omdat het al wat later wordt. We worden hartelijk ontvangen en krijgen direct 2 koude frisdrankjes in onze handen gedrukt. Wat een welkom! Natuurlijk brengen we een bezoekje aan het centrum van Nieuw Nickerie. Er staan voornamelijk houten gebouwen. De straten zijn wat smal en veelal éénrichtingsverkeer. Waggel parkeren we bij het Volksplein tegenover de gezellige markt en we gaan boodschappen doen en geld pinnen. Het is echt gemoedelijk hier. We nemen nog een kijkje bij de polders en dijken waar dit gebied zijn naam aan dankt. De weg naar het oosten loopt nog tot de plaats Wageningen door een polderlandschap. Wij rijden nog iets door tot het plaatsje Totness. We hadden niet verwacht dat deze weg deels onverhard was. In Totness rijden we over een soort dijk langs een riviertje. Op de parkeerplaats vlak aan zee vinden we een mooi plekje. Hier hebben we verschillende leuke ontmoetingen. Mensen komen hier naar toe voor de watervogels. Naast de rivier ligt een mangrovebos waar watervogels te zien zijn. Vooral de rode ibis valt natuurlijk erg op. Er zijn ook verschillende reigersoorten en lepelaars maar ook spechten.

Vlak voor de hoofdstad Paramaribo bezoeken we een hindoe tempelcomplex. De tempel, met zijn vele grote felgekleurde beelden, was zeker een bezoekje waard. We sluiten aan in de lange rij auto’s die traag door de stad trekt. Pas zuidelijk van de stad wordt het weer wat rustiger. We hebben contact gehad met Erik van Riverbreeze Domburg. Hij heeft een parkeerplaats vlakbij zijn terrein aangeraden, waar we kunnen staan. Het is een betegelde plek en prima voor ons voor de komende dagen. Erik runt een jachthaven met bar en restaurant. Het blijkt een ontmoetingsplek voor zeilers die de oceaan zijn overgestoken. Een voor ons onbekende wereld. We treffen hier een jonge Nederlandse solozeiler in een zeiljacht van maar 8,5 meter. Je hebt duidelijk geen enorm budget nodig om met een 50 jaar oud jacht, op avontuur te gaan! Er zijn nog meer Nederlandse zeilers maar ook uit andere Europese landen. We genieten van de Hollandse warme snacks en een verkoelend drankje op het terras. Op zaterdag halen we roti en ’s avonds is het erg gezellig in de bar met live muziek. Zondags worden er op het plein Javaanse lekkernijen verkocht. En ook daar is moeilijk weerstand aan te bieden! Het dorp is klein maar wel gezellig. Na het weekend is het tijd om het centrum van Paramaribo te verkennen. Door Erik worden we in Lelydorp afgezet en dan gaat het per minibus verder tot vlakbij het centrum. Een dame wijst ons de juiste richting en vertelt waar we de bus terug zouden kunnen vinden. Zo makkelijk dat dit allemaal in het Nederlands kan! We wandelen langs bezienswaardigheden zoals kerken, moskeeën en een synagoge. Uiteindelijk komen we in de oude wijk waar de regeringsgebouwen zich bevinden. De vele mooie houten gebouwen hebben het zwaar, zowel door het klimaat als door het gebrek aan onderhoud. Natuurlijk lopen we door de Palmentuin en door Fort Zeelandia. Het fort bleek helaas gesloten te zijn. Nadat we een uurtje geschuild hadden vanwege een tropische bui, lopen we langs het presidentieel paleis richting het busstation. Alleen blijken er binnen enkele kilometers, diverse busstations te zijn. We vinden de juiste en de laatste bus richting Domburg. Het is de laatste rit van deze chauffeur en daarom zet hij ons voor de deur af. Waar vind je dit nog?

Heel veel wegen lopen er niet door Suriname. Eén weg loopt van west naar oost en één weg gaat naar het zuiden waar het Brokopondo stuwmeer ligt. Dat mag natuurlijk niet ontbreken tijdens deze reis. Het is een rit van 90km over een prima weg. We overnachten op een parkeerplaats naast de stuwdam met uitzicht over het meer. Dit meer neemt 10% van de totale oppervlakte van het land in beslag. Het stuwmeer is ooit aangelegd voor de stroomvoorziening van de bauxietmijnen en de aluminium industrie. Deze industrie is niet meer maar er wordt nog altijd stroom opgewekt. Aan de zuidwest kant van het meer ligt het meest zuidelijk gelegen dorp dat over de weg bereikbaar is. Helaas zien we het niet zitten om over gammele 5tons bruggetjes de weg te vervolgen. Pokigron hebben we dus niet bezocht. In plaats daarvan spenderen we een paar regenachtige dagen bij Colakreek. We staan hier rustig en kunnen wat achterstallige administratie en dergelijke, wegwerken. Op de weg naar de andere kant van de Suriname rivier, maken we een tussenstop bij een supermarkt waar we onder andere frikandellen en kaas kopen. Hoe bizar! Vlak voor Paramaribo slaan we af richting de enorm hoge brug die over de brede rivier is gebouwd. In de buurt van Meerzorg vinden we een overnachtingsplek van waaruit we de omgeving zijn gaan verkennen. Op de fiets doorkruisen we de voormalige Peperpot plantage die nu aan de natuur is teruggegeven. Lekker koel fietsen onder de bomen en het bamboe. We genieten van de apen, vogels en leguanen. We eten wat in het restaurant dat in de voormalige koffieloods is ondergebracht. De oude plantagegebouwen zijn verbouwd tot luxe hotel en restaurants. Vanuit Meerzorg doen we ook een uitstapje naar Fort Nieuw Amsterdam. Het is een verdedigingswerk uit de 16e eeuw. Het is gebouwd als een 5-puntige ster met kanonnen naar alle richtingen. Het was bedoelt om de plantages langs de Commewijne- en Suriname rivier te beschermen. Later is er in dit fort een gevangenis gebouwd en nu is het een openlucht museum. Hier wordt het plantage- en slaven verleden uitgebreid behandeld. 7,5km verderop ligt de suikerfabriek van Mariënburg. De eens vooraanstaande fabriek met vele plantages is nu een prooi van de natuur. Na het faillissement is het deels ontmanteld en wordt nu overwoekerd en verdwijnt in het groen. Een voormalig werknemer neemt ons mee en verteld, met pijn in zijn hart, over de geschiedenis. Hij ziet het steeds verder achteruitgaan. Tja onderhoud is niet de hoogste prioriteit van de Surinaamse regering. Vanuit Meerzorg is het nog 130km naar Albina. En dus zijn we 2,5 uur later in de grensplaats waar we de ferry naar Frans Guyana nemen.