Frans Guyana

04-02-2026 t/m 18-02-2026

En dan, zonder Zuid Amerika te verlaten, zijn we in de Europese Unie! De grensplaats Saint Laurent du Maroni doet alvast rommelig Frans aan. Smalle straten en weer rechts rijden. We laten deze plaats snel achter ons. De eerste nacht slapen we in Yalimapo. Aan het strand onder de palmbomen. Aan de andere kant van de Maroni rivier zien we Suriname nog liggen. Voor ons ligt de Atlantische oceaan. Hier komen ’s nachts zeeschildpadden het strand op om hun eieren in het zand te leggen. ’s Morgens horen we van een parkwachter dat er afgelopen nacht 5 zijn geweest en ze de eieren een paar meter achter Waggel hebben gelegd. Helaas hebben we er niks van gemerkt. Na een rit van 195km over een prima weg door het regenwoud, bereiken we Kourou. De plaats waarvandaan het Europese Ruimtevaartprogramma zijn raketten lanceert. Er is een museum met modellen van diverse raketten, die van hieruit zijn gelanceerd. Er spelen wat video’s over het ruimtevaartprogramma en de jeugd wordt hier interactief bij betrokken. We brengen ook een bezoek aan de lanceerplatforms. Een flinke touringcar rijdt ons rond en er is een Franstalige uitleg. Zo af en toe wordt er summier iets in het Engels vertaald. We nemen een kijkje in twee controlekamers van waaruit de lanceringen worden begeleid en de belangrijke beslissingen worden genomen. Met de bus rijden we langs wat platforms maar we blijven er een flink eind uit de buurt. Hier hadden we iets meer van verwacht! We overnachten op verschillende plekken in Kourou. Zoals bij het uiterste puntje van de stad bij de oceaan en de Dreyfus toren, waar het prettig waait. Van hieruit kunnen we te voet naar de carnavalsoptocht gaan kijken. Die begint al om 16.00 uur! Een urenlange stoet van bont geklede mensen met veel muziek en dans. Er lopen zelfs groepen uit Suriname en Brazilië mee! Superleuk om mee te maken en erg gezellig!

Een andere overnachtingsplek is bij het cultureel centrum. Al weken probeert Monique aan kaarten voor de Ibis uitkijktribune te komen. Het lijkt een onmogelijke opgave tot we de laatste avond een tip van andere reizigers krijgen dat er ineens weer kaarten beschikbaar zijn. En het lukt! Door deze kaarten zijn we 2 van de 400 uitverkorenen die de lancering vanaf deze plek mogen meemaken. Het cultureel centrum is de opstapplek voor de bus naar de Ibis locatie. Deze ligt op een heuveltop. We zetten de camera op het statief en dan is het wachten. Vannacht en vanmorgen heeft het nog flink geregend en nu hangt er een lichte mist over de bomen. De 15km verderop klaarstaande Ariane 6 is te zien. Het is de eerste Ariane 6 met 4 boosters. Om 13.45 uur stijgen grote rookwolken boven de bomen uit en dan schiet de raket in een rap tempo omhoog. Erg indrukwekkend! Het gaat erg snel en in 25 seconden is hij helemaal uit het zicht. Op videoschermen kunnen we de raket blijven volgen. In een half uur is hij zelfs al boven Europa en in ruim 2 uur is de missie volbracht. De 32 satellieten van Amazon LEO zijn afgeleverd. Het was geweldig om mee te maken!

Op zaterdag moeten we ons om 07.30 uur bij de pier melden. We hebben een dagtrip met een catamaran richting Iles de Salut geboekt. Deze groep van 3 eilandjes, 15km voor de kust, was ooit een gevangenenkolonie. De Fransen stuurden hun zwaarste delinquenten hiernaar toe om nooit meer naar Europa terug te keren. Terecht of onterecht veroordeeld! Het onmenselijke regime werd breeduit behandeld in de film Papillon. Het zijn mooie met palmbomen bezaaide eilanden, maar met een donker verleden. De gevangeniscomplexen zijn op 2 van de eilanden te zien. Het grootste en best bewaarde complex zie je op het eiland Royale. Er zijn wandelpaden, een restaurant en het één en ander is behoed voor verder verval. Natuurlijk is er ook een baai waar gezwommen kan worden. Ook heb je zicht op het Duivelseiland, dat niet toegankelijk is. ’s Middags varen we naar het eiland Saint Joseph. We wandelen een rondje langs de kust, gaan zwemmen bij een klein strandje en nemen een kijkje bij het totaal overwoekerde gevangeniscomplex midden op het eiland. Hier staat de boel wel op instorten. Terug bij de haven genieten we van een stuk of 10 zeeschildpadden die langs de kademuur zwemmen. Als we allemaal met de bijboot teruggebracht zijn naar de catamaran is het tijd om terug naar Kourou te varen. Met het zeil en 1 motor varen we heel langzaam terug. De bemanning is wat nerveus en de kapitein zit veel aan de telefoon. Er is duidelijk een probleem. Met 1,5 uur vertraging komen we gelukkig toch veilig weer in de haven aan.

Het is tijd om Kourou achter ons te laten. Na een rustige nacht vertrekken we richting Cayenne. Het is de hoofdstad en de grootste plaats van Frans Guyana. De drukte beviel ons niet zo en dus zijn we, na een bezoek aan o.a. de Carrefour supermarkt, naar Fort Diamant gereden. Hier is het rustig en staan we vlak bij de kust. We besluiten dat het tijd is om verder te gaan en de Guyana’s achter ons te laten. We hebben een mooie tijd gehad!