Brazilië en Guyana

09-01-2026 t/m 19-01-2026

Opgelucht dat we Venezuela achter ons hebben gelaten, overnachten we in het dorpje Boca da Mata. Het dorpshoofd had ons een plekje naast de overdekte sociale ruimte aangewezen, waar we rustig stonden. Een gemoedelijk dorp. Uitgerust zijn we naar Boa Vista gereden. We doen boodschappen en ontmoeten Pascal, Eefke, Nienke en Karlijn (Family Everywhere) die al dagen in een garage hebben doorgebracht met koelingsproblemen van hun truck. We hebben een paar gezellige dagen samen voor we richting de grens met Guyana gaan. We voelen ons wat opgejaagd want het zou al regentijd moeten zijn. Na het normale gedoe om de grens over te komen, begint het avontuur. Vrijwel direct na de plaats Lethem, waar we trouwens voor zowel Guyana als Suriname een verzekering kochten, stopt het asfalt. Het gaat over in een vervelende wasbord weg. Alles rammelt. De eerst dag rijden we slechts 50km op deze weg mede door de vertraging bij de grens. Op dit stuk was er al e.e.a. losgetrild. Voor we de volgende dag verder gaan, eerst maar de bandendruk flink verlaagd. Dit maakt een groot verschil! Even voorbij het plaatsje Annai zien we een muur van groen opdoemen. De savanne verruilt zich voor het regenwoud en de stoffige wasbordweg wordt een rode kleiweg met gaten, geulen en diepe modderpoelen. Het lokale verkeer gaat hier een stuk enthousiaster doorheen dan wij. Maar dat zie je ook aan alle ontbrekende onderdelen bij ze.

Deze dag rijden we naar de ferry die ons over de Essequibo rivier brengt. Hier moesten we achteruit oprijden vanaf een steile rivieroever. Gelukkig hebben we geen oplegger of aanhanger! De ferry naar het noorden toe is gratis, dat scheelt weer. In de plaats Kurupukari parkeren voor de nacht bij een shop/barretje met een totaal ongeïnteresseerde dame die slecht uit haar hangmat wilde komen. Uiteindelijk brengt ze ons toch wat te drinken maar met grote tegenzin. De nacht was rustig. Toch zijn we wat ongerust hoe de weg er verder bij zal liggen. Vannacht heeft het flink geregend. Toch lijkt de weg, bij vertrek, niet slechter dan gisteren. Het is nog 150km tot het asfalt. Hoe verder we naar het noorden gaan, hoe wisselvalliger de toestand van de weg is. Van droge stukken tot diepe blubber en alles daar tussenin. En enorme, met modderwater, gevulde geulen. Onze Volvo gaat er moeiteloos doorheen.  De weg slingert door het oerwoud en gaat steeds heuvel op en af. Deze nacht overnachten we in Mile 58 naast Peter’s Snackette en gaan er wat eten. Hij heeft pizza, nasi en diverse gekruide vleesprutjes. Het was erg lekker en vooral erg veel. De laatste dag van de Lethem-Linden route is begonnen. Al snel na Mile 58 rijden we steeds langs wegwerkzaamheden en zien de nieuwe weg in diverse stadia van opbouw. Na 25km is er ineens super strak asfalt! De 365km onverharde weg liggen achter ons. Wat een heerlijk gevoel! Het mooie asfalt loopt door tot Linden maar als de bebouwing begint wordt ook de weg weer veel slechter. Ook wordt het flink druk. We kruipen door Linden en iets verderop houden we het voor vandaag voor gezien. Vaak is het in het weekend wat rustiger op de weg maar als we richting Georgetown rijden, zijn we lang niet de enige. Hoe dichter bij de hoofdstad, hoe erger het wordt.

Nadat we onze dieseltanks in de stromende regen hebben laten vullen, ploeteren we ons door de stad. De weg langs de kust is ook helemaal dichtgebouwd. Het voelt als één lange stad. Het is vuil en chaotisch. Zelfs een plekje voor een sanitaire stop of lunch, lijkt te veel gevraagd. Uiteindelijk stoppen we op een parking van een tankstation. Hier overnachten we ook maar slapen doen we niet. De hele nacht oorverdovend harde muziek die Waggel laat schudden en trillen. Ze zullen het wel naar hun zin hebben gehad, denken we. Zodra het licht is vertrekken we en rijden in één keer naar de ferry. Het is zondag tegen de middag als we in de rij met vrachtwagens aansluiten. De eerste ferry gaat pas morgenochtend. Het is hier rustig en we kunnen wat bijkomen. Er staan 8 vrachtwagens voor ons en we houden er geen rekening mee dat we maandag al met de ferry naar Suriname kunnen. We worden aangenaam verrast en kunnen al met de tweede (extra) ferry mee de rivier over.