AR; Posadas t/m AR; La Quiaca

29-11-2024 t/m 12-12-2024

Nadat we de Rio Paraná zijn overgestoken, rijden we bij Posadas weer Argentinië binnen. We volgen de rivier naar het westen en passeren het Iberá National Park. Er doorheen rijden is momenteel geen optie want de wegen in dit moerasgebied hebben flink geleden door de regens van de afgelopen tijd. Erg jammer want het zou het hoogtepunt moeten zijn op onze 1200km lange route, naar Salta. De volgende dagen rijden we etappes van ongeveer 300km per dag en het wordt steeds warmer. We zien de thermometer tot over de 40 graden oplopen! Na alle overnachtingen bij tankstations en op parkeerplaatsen is het fijn de camping in Salta te bereiken. We strijken neer op de gemeentecamping met zijn enorme zwembad dat dit jaar wel vol water staat. En dat trekt veel dagjes mensen. Het gedeelte voor campers is afgezet met hekken en lint en niemand stoort ons. Op deze camping zijn altijd wel andere reizigers en ook nu staan er overlanders. Bekende en onbekende. Zo treffen we Jochen en Alex met hun kinderen met de mooie felgroene Steyr (eerder gezien in El Chalten), de Nederlanders Cees en Marjon met hun Franse camper, Ulli en Maria met hun zwarte Unimog en Karin en Detlef (die we al eerder troffen in El Calafate). Erg gezellig dus! Rond het opgeknapte zwembad staan diverse foodtrucks en alles is netjes geschilderd. ’s Morgens en ’s avonds vermaken en verbazen we ons met het kijkspel op- en naast het water. Na sluitingstijd gaan mannen in regenkleding en gasmaskers, met kano’s het water op. Ze verspreiden tientallen jerrycans in het water om het helder te houden. Tsja je moet wat als er geen filtersysteem is! We wagen ons maar niet in het zwembad! We gaan nog een dag het centrum in voor een hapje en een drankje, we doen wat onderhoud, laten een ster in de voorruit repareren en werken een stapel wasgoed weg.

Na 4 nachten laten we Salta achter ons en rijden de mooie route naar Purmamarca. Het blijft een mooi plaatsje in een schitterende omgeving. Net als vorig jaar doen we een wandeling door de bergen achter het dorp. Heerlijk! Voor de wandeling moet nu betaald worden want ook Argentinië wordt steeds commerciëler! In het centrum lijkt het altijd druk bij de vele kleurrijke marktkraampjes. De bontgekleurde stoffen, hoedjes en pluche lama’s verkopen blijkbaar goed. Verder naar het noorden nemen we nog een kijkje in Tilcara. Ook dit is zo’n gezellig toeristisch dorpje. Helaas een goede plek voor de nacht vonden we hier niet. Dus maar verder gereden. Op ons gemak rijden we steeds verder naar het noorden. De omgeving is mooi en afwisselend dus waarom haasten? Een paar dagen later komen we aan in de grensplaats La Quiaca. Het plan was om direkt de grens met Bolivia over te steken. Alleen bleek dat deze grens al 2 dagen gesloten is. Een wegblokkade 5km over de grens houdt de grens dicht. Niemand weet hoe lang het nog duurt. De honderden vrachtwagens staan in een lange rij richting de grens en er staan er nog veel meer op een groot stoffig terrein waar ook wij een plekje zoeken. Een andere grens opzoeken betekent 1000km omrijden. Voor vannacht voldoet deze plek. Een paar uur later komen ook Ulli en Maria naast ons staan. Gedeelde smart zullen we maar zeggen. Tot onze verrassing komt er ’s avonds beweging in de rij met vrachtauto’s. De grens is ineens weer open gegaan, maar dat zien we morgen wel weer.