Bolivia

13-12-2024 t/m 23-12-2024

Vanmorgen zijn we samen met Ulli en Maria naar de grens gereden. En al vlot zijn we in Bolivia. We laten de gezellige drukte van de grensplaats Villazon achter ons en zijn over een prima weg door een mooi berglandschap naar de plaats Tupiza gereden. Hier verblijven we bij Casa del Baron, op loopafstand van het centrum. Mede door bouwwerkzaamheden bij de poort van hun terrein, was het wat krap om binnen te komen maar gelukkig lukte het. We staan hier prima voor de komende dagen! De eigenaren Mario en Monika zijn super behulpzaam en zijn een bron van informatie. We voelen ons direkt welkom. In het centrum wisselen we Euro’s om in Bolivianos en gaan elke avond lekker uiteten. Keuze zat in deze stad en heel goed betaalbaar! We vullen ook onze voorraden weer aan op de markt en gaan op zoek naar cabinerubbers voor de Volvo. Ondanks dat 90% van de vrachtauto’s hier een Volvo is, blijkt het lastig aan onderdelen te komen. Maar Mario vindt een werkplaats die de rubbers kan namaken. Mensen in Zuid Amerika moeten creatief zijn met de weinige middelen die ze hebben. De rubbers liggen de volgende dag al op ons te wachten en de kosten zijn minimaal. Na 4 dagen is het lastig afscheid nemen van deze lieve mensen maar we willen richting Uyuni. Terwijl Monique afrekent vervang ik nog snel even de cabinerubbers.

Om 11.00 uur zijn we dan toch onderweg. De 200km naar Uyuni zijn een genot om te rijden over een prima weg. Kronkelend tussen de bergen door gaat het van 3000 meter naar bijna 4300 meter hoogte om in Uyuni op 3700 meter hoogte de motor uit te zetten. Onze overnachtingsplek is pal naast het beroemde stoomtreinen kerkhof. Het is een echte toeristen trekker maar als wij er arriveren, is het er lekker rustig. Als de zon begint de zakken en het licht minder fel wordt, gaan we naar de treinen. Er staan er een stuk of 30, deels in het zand weggezakt. En allemaal ontdaan van al het koper. Ze staan in 2 lange rijen met daartussenin half vergane goederenwagons. Na een rustige nacht wakker worden met uitzicht op de treinen, was ook erg bijzonder. Met het ochtendlicht was het ook mooi foto’s maken. Ook sturen we de drone nog de lucht in om opnames te maken. Als we teruglopen arriveren de tientallen Landcruisers met hun reisgezelschappen. Een verplichte stop op hun toerprogramma voor ze naar de zoutvlakte gaan en de laguna-route gaan bekijken. We rijden naar Uyuni centrum waar we pal voor een kazerne een plekje vinden. Van hieruit kunnen we het centrum te voet verkennen. We lunchen in een vegetarisch restaurant, doen boodschappen op de markt en ook ’s avonds gaan we lekker uiteten. Soms is het net vakantie! Uyuni is in kerststemming. Dus overal duizenden gezellig flikkerende lichtjes. Vooral op het centrale plein is flink uitgepakt. Erg leuk! Maar rustig overnachten in de stad was er niet bij. Erg onrustig en midden in de nacht toeterende bussen en vrachtwagens. Al vroeg in de ochtend laten we Uyuni achter ons. We gaan een kijkje nemen bij het Dakar monument op de Salar de Uyuni. Er loopt een nieuwe asfaltweg tot pal aan het zoutmeer maar daarna is het erg onduidelijk hoe de route loopt. Na ons zoutmeer avontuur in Senegal zijn we wat onzeker geworden met dit soort ondergrond. Vooral als je langs de randen van het meer plasjes water ziet staan..... Maar als we een volgeladen vrachtwagen met aanhanger van het zout zien komen, wagen wij het er toch ook maar op. Er lopen talloze sporen over de eindeloos grote zoutvlakte. Maar welke is de juiste? Goed dat er navigatie is.... Het Dakar monument gemaakt van zoutblokken staat slechts 7km van de rand van het meer, vlak naast het zouthotel. Ook zijn er masten met vlaggen van over de hele wereld. Lekker kleurrijk!

Na een paar uur houden we het voor gezien en rijden terug naar het plekje naast de treinen. Onderweg laten we Waggel nog wel grondig schoonspuiten en soppen. Hij staat er weer prachtig bij. De volgende morgen gaan we op pad om de laguna=route te gaan rijden. Het eerste stuk gaat nog over asfalt. We rijden over een hoogvlakte met links en rechts bergen. Steeds weer passeren we kuddes lama’s en groepjes vicuna’s. Ander vee vindt je hier niet. We lunchen bij de plaats San Cristobal. We wilden hier nog wat diesel bijvullen maar net als overal in Bolivia staan er lange rijen voor de tankstations die meestal geen brandstof meer hebben. We rijden dus maar door want eigenlijk hebben we genoeg tot aan Chili. Bij het plaatsje Alotta verlaten we het asfalt. Het is dan nog 10km tot onze overnachtingsplek. Hier begint voor ons de laguna-route pas echt. Het is een zanderig pad met diepe wasbord ribbels. Alles krijgt het flink voor zijn kiezen. Als we bij de anaconda canyon aankomen, blijkt er een beschermplaat van 1 meter, te zijn verdwenen. Een scharnier is afgescheurd. We rijden nog terug, maar helaas tevergeefs. Balen! De anaconda canyon is prachtig en dankt zijn naam aan een op de slang lijkende rots die door de canyon loopt. Hier ondervinden we de gevolgen van hoogtes boven de 4000 meter. De gasaansteker doet het niet meer, dus over op lucifers om te kunnen koken. Maar ook slecht slapen en natuurlijk snel moe. Ook Waggel heeft ademhalingsproblemen als we met weinig toeren rijden. We moeten ons dus aanpassen. We rijden de volgende dag met veel zachtere banden verder over de belabberde paden in dit gebied. Het zijn vooral zanderige wasbordwegen. Onderweg naar het zuiden stoppen we diverse keren bij mooie rotsformaties. Vlak voor het plaatsje Villamar overnachten we bij een rots in de vorm van de wereldbeker voetbal. We hebben slechts 62km gereden en zijn versleten. Na een nacht in Valle de Rocas staat een wat langere etappe op het programma. Ook vandaag eisen de wegen alle aandacht op. Halverwege de route komen we bij de ingang van het National park Lagunas. We betalen entree en vervolgen het pad richting Laguna Colorada. Hier komen we over het hoogste punt van deze trip. We halen net de 5000 meter niet. De hoogtemeter blijft steken op 4979 meter. Laguna Colorada doet zijn naam eer aan. Het water is groen, blauw en rood. Er scharrelen lama’s en honderden flamingo’s stappen door het water.

Een heerlijke plek waar we ’s nachts helemaal alleen zijn! Wel ontdekken we dat, ergens in ons huisje, water is gaan lekken. Maar waar het lek zit, vinden we niet. We zijn ondertussen wel klaar met de slechte wegen en de schades die erdoor ontstaan, maar we moeten nog een flink stuk. Voor we doorgaan maken we ’s morgens nog even een wandeling langs het meer. Nog even genieten van de kleuren en de vele flamingo’s. De temperatuur ligt net boven nul en op 4350 meter hoogte is de kleinste inspanning best uitputtend. Als we de Laguna achter ons laten gaan we op zoek naar de geisers van Sol de Maňana. Het is spoorzoeken, maar we komen er. Het was maar 30km maar het kost ons ruim 2 uur. Hierna komen we langs een geothermische fabriek. En dan ligt er ineens een heel wat betere weg voor ons. Het tempo gaat omhoog en even later passeren we Laguna Chalviri en rijden we door de Salvador Dali woestijn met de kleurrijke bergen. Verderop parkeren we Waggel op een uitzichtspunt. We kijken uit over Laguna Verde en Laguna Blanca en de daarachter gelegen vulkaan Licancabur (5920 meter). Ook hier sturen we de drone de lucht in maar deze heeft moeite met de ijle lucht en geeft foutmeldingen. ’s Nachts vriest het flink en door het lekkende water is er een ijsbergje op het achterspatbord ontstaan. Als we de volgende ochtend willen vertrekken, heeft Waggel veel moeite met starten. Gelukkig laat hij ons niet in de steek. Na lang warmdraaien rijden we tussen de lagunes door richting de uitgang van het park en de grenspost van Bolivia en Chili.