Colombia deel 2

21-11-2025 t/m 21-12-2025

Als we na een kleine week terug zijn bij camping La Bonanza staat Anouar, de eigenaar, ons al op te wachten. Helaas is het totaal onduidelijk waar ons pakketje uit Nederland zich bevindt. DHL heeft het aan een derden partij overgedragen. Een locatie-update komt er dan ook niet. Anouar belt voor ons met DHL en dan ineens blijkt dat het pakketje morgen in Silvia zal arriveren. Afwachten dus en raar maar waar… het blijkt te kloppen! Dus snel vervoer geregeld en het pakketje nog voor het weekend kunnen ophalen. In het pakket blijken 2 displays te zitten die allebei helaas een niet passende aansluiting hebben. Na contact met de dealer in Nederland weten we dat ze ons niet verder kunnen helpen. En dus zullen we onze reis zonder display voortzetten. Ondertussen komen er ook wat verontrustende berichten binnen dat terreurgroep FARC hier aanslagen aan het plegen is op overheidsgebouwen en politiebureaus. Dit schijnt “normaal” te zijn in de periode voorafgaand aan de verkiezingen. Blijf op de hoofdwegen en rij niet ’s nachts is het advies. We vertrekken dus. Het eerste deel van de route naar het noorden gaat door landbouwgebied en dan vooral suikerriet. Vrachtwagens met tot wel 5 aanhangers brengen hun lading naar de fabrieken die van verre te zien zijn. Enorme zwarte walmen stijgen op uit hun schoorstenen. We passeren ook de koffie regio, al zien we weinig plantages. Een klein stukje noordelijk van de plaats Armenia verlaten we de hoofdweg en via een wat smallere bergweg komen we aan bij een camping voor de toeristische plaats Salento. Er is plek voor ons op een plateau en zelfs een douche en toilet zijn beschikbaar. We zijn vroeg genoeg aangekomen om nog in Salento te kunnen gaan lunchen. Een taxi brengt ons naar het centrum. Rond het centrale plein staan natuurlijk de vrolijk gekleurde gebouwen. We lopen wat door de gezellige straatjes en informeren naar vervoer richting Valle de Cocora. Vanaf het plein gaan constant Willy’s jeeps vol toeristen naar de vallei met de hoge palmen. Als we na de lunch terug zijn op de camping, arriveren net Thomas en Patricia. Het bezoek aan Valle de Cocora doen we de volgende dag samen. We maken een wandeling door de vallei wat eens een dicht regenwoud was. Maar alles is gekapt op de wax palmen na, die kon men niet gebruiken. Een mooie omgeving maar eigenlijk een triest verhaal!

Een dag later gaan we onderweg en genieten van het mooie landschap totdat we door Medellín moeten. Een niet al te fraaie stad met een zwart verleden. Het kost ons nogal wat tijd om door de stad te komen en de wijken waar we doorheen rijden, zijn alles behalve fraai te noemen. De plaats Guatapé, iets ten oosten van Medellín, heeft wel wat te bieden. Het ligt in een waterrijk gebied en is erg toeristisch. Het kleurrijke centrum zit vol terrasjes en vanaf de boulevard kun je rondvaarten boeken. We blijven een paar dagen en we ontmoeten Karel en Ingrid en Thomas en Patricia weer. De hoofdattractie is een, iets uit het dorp liggende rots met de naam La Piedra del Peñol. De rots steekt 200 meter boven de grond uit en is te beklimmen via een trappenhuis met 700 treden. We zijn er vroeg heengegaan voordat de touringcars arriveren en hebben de rots bijna voor onszelf. Je hebt van boven een prachtig uitzicht over het waterrijke gebied met de vele eilandjes. De dagen erna rijden we steeds verder naar het noorden. Echt prettige overnachtingsplekjes zijn schaars. We tobben regelmatig met smalle toegangspoorten en laaghangende kabels bij wat men campings noemt. Maar omdat we ondertussen uit de bergen zijn, kunnen we wel een stuk vlotter reizen. Een stuk buiten Cartagena parkeren we Waggel op een camping en boeken een hostel aan de rand van het oude centrum van Cartagena. We hebben net de boeking gedaan als er een luide knal klinkt. Eén van onze ramen is gesprongen. Wat een timing! Gelukkig slechts de binnenste glasplaat van het dubbel glas. We plakken het dicht en pakken onze tassen in. Onderweg naar de stad laten we de taxi stoppen bij een plexiglas handel en laten een stuk op maat maken. Dat gaat wel weer goed komen. Ons hostel zit net buiten de kunstenaarswijk Getsemani met uitzicht op het fort San Felipe de Barajas. Niet het beste deel van de stad maar alles is te voet bereikbaar. De wijk Getsemani is heel kleurrijk. Overal zie je grote muurschilderingen. In vrijwel alle straatjes en pleinen vind je cafés, terrasjes en restaurants. Erg gezellig! De aangrenzende oude stad staat vol grote, statige gebouwen en in de nauwe steegjes met de uitstekende balkonnetjes, krijg je het gevoel dat de tijd heeft stilgestaan. Steeds weer kom je leuke pleintjes tegen. De stad had ons hart al veroverd en dat is niet veranderd!

Eenmaal terug op de camping moet er weer gewerkt worden. Het aangeschafte stuk plexiglas moet de gesprongen binnenruit, vervangen. Dus gaat het kluspak weer aan en gaan we aan de slag. Het kost wat tijd maar het lukt. Daarna laten we de lijm een extra dag drogen voor we weer op pad gaan. De dagen die volgen rijden we de Caribische kust af naar het noordoosten. Ondertussen is de beslissing gemaakt. We willen niet dezelfde route, door Ecuador en Peru, terug naar het zuiden rijden. Dat betekent dat we door Venezuela zullen gaan. Maar voor het zover is blijven we samen met Karel en Ingrid een paar dagen op camping Bernabe. Een heerlijke plek met palmbomen aan het strand!