Venezuela

22-12-2025 t/m 08-01-2026

We wisten dat het bij de grens even kon duren, maar ook de timing, zo vlak voor de feestdagen, was misschien wat ongelukkig …. Het was chaotisch en erg druk. Dus lange wachtrijen en dat kost veel tijd. Maar verder verliep het probleemloos op een vergeten stempeltje door de Colombiaanse immigratie na. En zo zijn we vrijwel de hele dag onder de pannen. Als we 60km na de grens onze overnachtingsplek bereiken, begint het al donker te worden. We staan naast een haventje van de kustwacht op een mooie plek. Maar wat een muggen! Geen plek om langer te blijven dus. Bij Maracaibo gaan we via een lange brug richting het oosten. Het is een land waar je niet makkelijk afstanden kunt afleggen. Er zijn talloze controleposten van politie, militairen en douane. Zeer regelmatig worden we gestopt, papieren worden gecontroleerd en vaak moeten we met Waggel op de foto. Het lijkt alsof we constant gevolgd worden. De wegen zijn niet best en we zullen het maar niet hebben over de talloze drempels. Bij de plaats Coro gaan we noordwaarts. We passeren het kleine natuurgebied Medanos de Coro, een duinengebied waar de weg naar het schiereiland Paraguana dwars doorheen loopt. We hadden bedacht de Kerst op Cabo San Roman door te brengen. Er loopt een prima asfaltweg naartoe. Alleen de laatste paar honderd meter zijn onverhard maar prima te doen. Net als we een mooi plekje naast de vuurtoren hebben uitgezocht, komen er 8 flinke pick-ups aangereden. Ze zijn afgeladen met zwaarbewapende militairen. Al snel is ons duidelijk dat hier overnachten en zeker de Kerst doorbrengen, niet toegestaan wordt. We balen flink. Veel meer dan het maken van wat foto’s van de vuurtoren en van het op 20km afstand liggende Aruba zit er niet in.

We moeten op zoek naar een andere plek. En ook dit verliep niet soepel. Onderweg naar een plek waar meerdere overlandtrucks hebben gestaan, zien we een paar laaghangende en ongeïsoleerde kabels over het hoofd. De kabels breken, overal vonken en een brandlucht. De kabels liggen te spetteren op ons dak. Al snel staan er een aantal mensen om ons heen en er wordt gebeld. Niemand is boos of gestrest. Na enige tijd komt er een monteur. Hij klimt in de elektriciteitspaal en knipt de kabels af. Het blijken illegaal afgetapte stroomkabels te zijn. We betalen de monteur en hiermee wordt het afgedaan. We besluiten om hier niet te blijven en vragen de politie naar een rustige plek. En dat nemen ze serieus. Met 2 man op een brommer rijden ze voor ons uit naar Adicora. In deze plaats loopt 1 van de agenten voor Waggel uit om de hoogte van de kabels te controleren. Uiteindelijk staan we pal naast een kazerne van de “Comando Guardia Nacional”. Het blijkt een prima plek voor de kerstdagen. Er is veel lokaal toerisme en gezelligheid tijdens deze dagen. Langs de kust van het schiereiland zijn ook diverse zoutwinningspannen aangelegd. Door mineralen in het water kleurt dit paarsachtig in diverse tinten. Ook worden er grote brokken roze zout verkocht langs de weg. Ook zien we ook de nodige flamingo’s. Op onze weg verder naar het oosten staan we ook een nachtje bij een stuwmeer. Op de camping ontmoeten we Juan Vicente en zijn vriendin Virginia. Ze hebben een motor parapenten school opgericht en geven ons een demonstratie die we vanuit een boot op het meer, beleven. Het is ons wel duidelijk dat ze de juiste vrienden hebben anders is dit in Venezuela niet mogelijk. Het was een leuke ontmoeting en een gezellige middag. De dag erop vervolgen we de grote boog onder Caracas door om, na enkele dagen, op oudejaarsavond, eindelijk weer bij de kust aan te komen. We hebben Posada Boca Beach aangeschreven en bij aankomst stond men al op ons te wachten. We worden direct uitgenodigd voor het oudejaarsdiner op het strand, dus koken hoeven we niet. Het is gezellig, het eten is prima, voldoende drank, live muziek en er wordt volop gedanst. Als afsluiting is er champagne en vuurwerk. Ook wordt er een groot vuur ontstoken. Onze Waggel staat op een afgescheiden parkeerterrein waar het lekker rustig is. Een prima plek om even op adem te komen na de wat intensieve dagen. Het eten en drinken is hier prima dus we blijven nog even. Al werd het wel wat langer dan verwacht!

Op 3 januari heerst er een nogal nerveuze stemming in de posada. ’s Nachts blijkt dat, met veel geweld, president Maduro is ontvoerd door de Amerikanen. Men is erg geremd om z’n mening te geven want de president is wel weg maar de regering niet. De gasten hier zijn allemaal erg ongerust en onzeker over de toekomst. Eigenlijk willen we zo snel mogelijk het land verlaten maar het is nog ver, de grenzen zijn dicht en het wordt afgeraden om in het weekend te rijden. Wel regelt men dat we onze dieseltanks kunnen vullen en boodschappen kunnen doen zodat we in ieder geval de grens kunnen halen. Op maandagochtend, de grens is dan weer open, gaan we ervoor. Eerst richting Barcelona waar de olie industrie en havens liggen en dan gaan we richting het zuiden. Ons werd verteld dat zuidelijk van de Orinoco rivier het een stuk meer ontspannen zou zijn. Maar voordat we daar zijn, zijn we nog altijd veel tijd kwijt aan de controleposten. Sommige meer dan een uur. Kalm blijven en geduld hebben, zullen we maar zeggen. Het kost ons 3 dagen om bij Gran Sabana te komen. 30 uur sturen voor iets minder dan 900km en in heel Venezuela 145 controleposten gepasseerd. Onderweg zien we rijen van honderden brommertjes en tientallen auto’s geduldig wachten op brandstof bij diverse pompstations. Geen wonder dat er overal benzine uit flessen wordt verkocht! Maar hoe ze daar dan aankomen, blijft ons een raadsel! Eenmaal in de Gran Sabana regio veranderd er veel. Het landschap, vrijwel geen controleposten en het wordt bergachtig. Het gevoel is totaal anders en als we door het Nationaal Park rijden bezoeken we zelfs nog wat watervallen. Na een kort oponthoud in Santa Elena de Uairen gaan we naar de grens. We hebben het gered!! Na 1,5 uur staan we in Brazilië…..pfffffff