AR; Paso Los Libertadores t/m CL; Arica

22-01-2025 t/m 23-02-2025

De landsgrens tussen Chili en Argentinië ligt halverwege de tunnel door de Andes die beide landen met elkaar verbindt. En zo zijn we weer terug in Argentinië. De lange afdaling heeft vrijwel geen bochten en loopt naar de plaats Uspallata. Wel natuurlijk nog even wat grensformaliteiten en een bezoekje aan de Puente del Inca. Een door mineralen afzetting geel gekleurd bouwwerk boven aan de afdaling. In Uspallata overnachten we op een grote parkeerplaats achter een tankstation wat buiten het stadje. Zoals we eerder al schreven gaan we weer terug naar het noorden en volgen we Ruta 149. Het is niet de eerste keer dat we hier rijden maar toch blijven we ervan genieten. De mooie uitzichten en links en rechts de hoge bergen. En ook Barreal is ons niet onbekend. Maar een veel mooiere kampeerplek is lastig te vinden. Dus blijven we een extra dag en doen we herstel- en onderhoudswerkzaamheden. Ook de administratie-, foto-, en video-werkzaamheden hebben achterstand opgelopen. Niet alle achterstanden werken we weg maar het is acceptabeler als we de volgende dag vertrekken. We rijden naar de plaats Las Flores waar we naar het westen afslaan. Al snel zijn we dan alweer bij een grenspost. We gaan Argentinië al na 3 dagen weer verlaten. We trekken weer de Andes over en laten ons hier weer uit stempelen. De Chileense grenspost ligt ruim 180km verderop maar dat redden we vandaag niet en we slapen dus in niemandsland, tussen de steile bergwanden in een soort kloof. De helft van deze route is onverhard en geen 100 meter gaat rechtdoor. We komen zelfs op een stuk waar nog sneeuw ligt. Talloze krappe haarspeldbochten maken het een uitdaging. En zeker op de steile, smalle stukken met grotere tegenliggers. Maar ook kleinere voertuigen hadden moeite op de zanderige stukken met haarspeldbochten. Het hoogste punt was 4753m. De afdaling was net zo mooi en uitdagend als de klim. Het was ruim 6 uur rijden maar echt een genot om te doen! Na de Chileense grensformaliteiten rijden we door naar de plaats Vicuna. Dit staat bekend om sterrenkijken en pisco brouwerijen. Ook wij nemen een kijkje in zo’n fabriek en doen een proeverij. Ook bekijken we het centrum en lunchen er uitgebreid. Na deze stop zoeken we de kust weer op en parkeren Waggel op een duin met uitzicht over de oceaan. Een heerlijk plekje die we later op de dag delen met Arjen en Yvonne. Gezamelijk lopen we de volgende dag naar het centrum van het dorpje Punta Choros. Een klein dorpje met visrestaurants en startpunt van boottochtjes. Het is wel duidelijk dat schelpdiergerechten hier populair zijn bij de restaurants, want rond het dorp liggen overal grote stapels schelpen. De volgende stop is ook een kustplaats. Dit keer Huasco. Hier staan we aan het einde van de boulevard. Een hoge vuurtoren is prominent aanwezig en verder naar het centrum staan rijen met foodtrucks en kermisattracties voor de kinderen. In deze plaats valt ook de beslissing om niet nog een keer de Andes over te steken richting Argentinië. Er is in het noorden te veel regen met aardverschuivingen tot gevolg. Maar dat betekend ook dat onze route weer drastisch zal wijzigen. Na Huasco bezoeken we Bahia Inglesa. Weer zo’n gezellig toeristisch stranddorpje. Een lange boulevard met schaduwrijke zitjes loopt langs de baai tot in het centrum. Er zijn speeltoestellen, foodtrucks en veel marktkraampjes. Alles lijkt nieuw, is kleurrijk, goed onderhouden en schoon. Een fijne plek voor een paar dagen.

Via het National Park Pan de Azucar trekken we verder naar het noorden, om dan bij de plaats Taltal landinwaarts te gaan naar Chacabuco, middenin het dorre woestijnachtige noorden van Chili. Het is een verlaten mijnwerkersplaats. Eerst werd er salpeter gedolven maar door teruglopende vraag is de mijn gesloten en gebruikte dictator Pinochet de plaats als concentratiekamp voor zijn politieke tegenstanders. Vrijwel alles is ingestort op het theater na. Toch is het leuk om door de straatjes rond te zwerven. En daarbij is het ook nog eens een rustige overnachtingsplek onderweg richting San Pedro de Atacama. Maar voor we San Pedro aandoen overnachten we, met Arjen en Yvonne, bij Valle de Luna naast een gestripte bus. Deze is bekend als “Magic Bus” en staat op een prachtige plek. Vooral met het zachte ochtend- en avondlicht is het erg sfeervol. ’s Avonds doen we een poging om de melkweg te fotograferen maar door het felle licht van de maan, werd het niet zoals gehoopt. Helaas leverde dit bezoek ook wat extra werk op. Een bout van de opbouwbevestiging is geknapt op de uitdagende weg ernaartoe. Maar ook dat is, na wat uurtjes werk, weer opgelost. Zuidelijk van San Pedro ligt een gebied dat gepromoot wordt als “de kleine laguna route”. Dus zijn we er een kijkje gaan nemen. Het is er inderdaad erg mooi. Al kunnen we, vanwege wegwerkzaamheden, niet de hele route rijden. Wel moeten we onze tijd nemen want de grote hoogte veroorzaakt pittige hoofdpijn bij Monique. Maar na een goede nachtrust is ze flink opgeknapt. We kopen kaartjes en gaan onderweg. Eerst naar Piedras Rojas, rode rotsen naast een door vulkanen omringd zoutmeer. Via een uitgezette wandelroute zie je het moois vanuit verschillende uitzichtpunten. Op de weg terug slaan we nog af voor een bezoek aan de lagunes Miscanti en Miniques. De diepblauwe meren zijn vernoemd naar de erachter liggende vulkanen. Het is hier echt schitterend en we vinden het jammer dat we het andere deel van de route niet kunnen rijden en dus dezelfde weg weer terug moeten.

In San Pedro vinden we een rustig plekje voor de brandweerkazerne. Het centrum met alle voorzieningen die je nodig hebt, is op loopafstand. We laten onze was doen en verwennen ons met een heerlijke lunch in de tuin van de Franse bakkerij. ’s Middags doen we boodschappen en kunnen we de was alweer ophalen. Na lekker uit eten te zijn geweest lopen we terug naar Waggel en zien dikke, donkere wolken overtrekken. Dan begint het geflits en gedonder, gevolgd door heftige regenbuien die de hele nacht doorgaan. Tijd dus om te vertrekken en het mooie weer langs de kust op te zoeken. Even bijkomen op het strandje bij Tocopilla en dan de kust verder omhoog. De kust is dor en ruig en helaas nogal vervuild met zwerfafval. Ook staan er op veel plekken op het strand zelf getimmerde, armoedige vissersdorpjes. Ten zuiden van Iquique vinden we een acceptabel overnachtingsplekje op een klif. Daarna door de stad gereden en het binnenland ingeklommen. Van zeeniveau naar 1100m in korte tijd. Hard werken dus voor Waggel! Maar na een kleine 80km zetten we de motor af op de parkeerplaats van Humberstone. Ook dit is zo’n verlaten mijnwerkersstad voor de winning van salpeter. Het grootste verschil met Chacabuco is de conditie van de gebouwen, het onderhoud en de opbouwwerkzaamheden die hier worden uitgevoerd. In het stadje zijn de meeste gebouwen in redelijk staat en veel ervan zijn zelfs ingericht. In de woningen zijn gebruiksvoorwerpen uit de bloeiperiode van de stad uitgestald. Zoals gereedschappen, complete keukens, kinderspeelgoed, aardewerk etc. In de markthal zijn ze zelfs een stap verder gegaan en zijn de slagerij, kruidenier, groenteboer en bakkerij met poppen tot leven gewekt. Maar het voor ons meest sfeervolle deel zijn de grote werkplaatsen en de hoge schoorstenen. Hier werd het salpeter gezuiverd en op transport gezet. In een grote vervallen hal vinden een 6m hoge, 100 jaar oude, dieselgenerator en wat verderop een reparatie werkplaats voor stoomlocomotieven. Deze gebouwen zijn van golfplaat en nu roestbruin met talloze gaten. We hebben er heerlijk kunnen rondstruinen! Toch laten we deze dorre omgeving achter ons en gaan terug naar de kust. Met de drone lekker walvissen filmen bij Caleta Vitor en dan nog een laatste stop in het rumoerige Arica voor we naar het volgende land gaan...